رها كرده ، و ياوران تو را تسليم نموده‌اند ، و لغزشها گردنگير تو گشته ، و گناهان تو را گرفتار ساخته است ، ترس بر تو فرود آمده و ناتوانى از پايت در آورده است ، برهانت تباه گشته و چاره ات اندك شده است ، حقها را از تو گرفته و مردم تو را قصاص كرده‌اند . در روزى كه هول آن سخت و محنت آن عظيم است « ديدگان در آن خيره مىشود » [ 1 ] ( هنگامى كه دلها ) « آكنده از خشم نزديك گلوها است . و ستمگران را نه خويشى است و نه شفيعى كه مطاع باشد » [ 2 ] پس حالت در آن روز چه خواهد بود ، آنگاه كه خلق با تو ستيزه كنند و حق ( آنان ) از تو گرفته شود ، هنگامى كه نه نزديكانى است تا تو را نجات دهند و نه خويشانى تا از تو حمايت نمايند . در آن روز كيفر كردارها تعقيب شود و شفاعت پذيرفته نگردد و ميزان عدل در ميان باشد و حكم قطعى صادر شود ، خدا گفته است « آن روز ستمى نيست همانا خدا تند حساب است » [ 3 ] پس بر تو باد كه براى ( نگهدارى ) دينت آماده باشى و براى ( نجات ) خودت كوشش كنى ، گردنت را ( از بند ) رها كن و امروزت را غنيمت شمار و از فردايت برحذر باش و از دنياى خويش پرهيز كن ، چه آن دنيايى است فريبكار و هلاك سازنده . و بايد كه نيت خود را براى خدا راست گردانى ، و نيازت بوى بسيار باشد . و بايد كه دادگريت گسترش يابد و عدل تو همه را فراگيرد و از ستمت در امان باشند . در ميان رعيت به مساوات داورى كن و براى خشنود ساختن خدا كوشا باش ، و ياران خود را از دينداران برگزين و بهره مسلمانان را از مالهاشان بده و خراج و غنيمتشان را بيدريغ بپرداز و مقررى آنان را مرتب برسان و خرجى سالانه و ماهانه شان را زود پرداخت كن . شهرها و سرزمينها را با سبك كردن خراج معمور ساز و مردم را با خوشرفتارى و حسن سياست بصلاح آور و از همه كارها در نظرت مهمتر آن باشد كه اطراف خود را حفظ نمايى و مرزها

--> [ 1 ] س ابراهيم 14 ، ى 42 . [ 2 ] س مؤمن 40 ، ى 18 . [ 3 ] س مؤمن 40 ، ى 17 .